F_CKING 1 MINUTE AMERICAN IDIOT 1 นาทีในทรรศนะของพังค์ร็อค

Home / men around / F_CKING 1 MINUTE AMERICAN IDIOT 1 นาทีในทรรศนะของพังค์ร็อค

F_CKING 1 MINUTE AMERICAN IDIOT 1 นาทีในทรรศนะของพังค์ร็อค รูปที่ 1

บิลลี่ โจ สร้าง Cult Phenomenon บนเวทีคอนเสิร์ต I Heart Radio Music Festival ที่ลาสเวกัส เพราะถูกผู้จัดงานหั่นเวลาในโชว์เต็มรูปแบบที่ Green Day มีกำหนดแสดงสด 45 นาที ให้เหลือแค่ 20 นาที เพื่อเอาเวลาส่วนนี้ไปให้กับ Usher นักร้องที่รอแสดงคนต่อไป

ระหว่างที่วงกำลังเล่นเพลงพังค์ร็อคในตำนาน ‘Basket Case’ มีป้ายไฟขึ้นว่า ‘1 Minute’ เหลืออีก 1 นาทีหมดเวลา

เท่านั้นแหละครับ!! อย่างที่ชาวโลกรับรู้และแชร์คลิปภาพนี้ไปทั่ว บิลลี่ปรี๊ดแตก!! เขาหยุดเพลง พูดสบถแจกฟักแฟงแตงโม มีประโยคสุดคัลต์เกิดขึ้น…เขียนให้ออกอากาศได้หน่อย รวมๆ คือ

“ผมแ_่งอยู่ในวงการนี้มาตั้งแต่ปี 1988 พวกคุณแ_่งมาทำอย่างนี้กับพวกผมได้ไงวะ ล้อเล่นกันใช่ไหม ผมแ_่งไม่ใช่จัสติน บีเบอร์นะโว้ย ถ้าอยากรู้ว่า ไอ้หนึ่งนาทีนี้แ_่งทำอะไรได้บ้าง เดี๋ยวผมจะทำให้แ_่งดู” กล่าวจบเขากระหน่ำฟาดกีตาร์ด้วยความเกรี้ยวกราด 5 ครั้งจนกีตาร์คอหัก เขาโยนเศษไม้อย่างไม่ยี่หระ ชูนิ้วพร้อมย้ำ “F_cking 1 Minute” และไม่ลืมกล่าวลาแฟนๆ ด้วยว่า “God F_cking Love You All, We’ll be Back.” มีแฟนเพลงนับหมื่นอึ้งและกรี๊ดด้วยความสะใจสะท้านเวที

เหตุการณ์นี้จะเป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์สำคัญทางดนตรีของปี 2012 นี้อย่างแน่นอน รูปบิลลี่ทุ่มกีตาร์เท่โคตร ระหว่างที่เขียนบทความนี้คลิปวิดีโอหลักของเหตุการณ์นี้บน YouTube มีผู้ชมทะลุ 2 ล้านวิวใน 4 วัน และมีอีกนับสิบคลิปที่แฟนเพลงทั่วโลกนำไปใส่ซับไตเติลเป็นภาษาตัวเอง ไทยเราก็ทันกระแส มีคำว่า “ยัด-โด้” บรรยายใต้ภาพด้วย จะว่าไปนี่คือ การแสดงออกในแบบ Punk Rock Attitude ผมเพิ่งมาสรุปได้ว่าทัศนคติแบบพังค์ร็อคตรงกับคำไทยคำไหน ‘ยอมหัก ไม่ยอมงอ’ ไงล่ะครับ กรีนเดย์เป็นอย่างนั้น

ขอเล่าย้อนความหลังนิดหนึ่ง…เมื่อครั้งที่สามหน่อเคยมาแสดงสดที่กรุงเทพฯ ปี ค.ศ. 2010 ผมได้เจอพวกเขาที่สุวรรณภูมิ ทั้งบิลลี่ โจ อาร์มสตรอง, ไมค์ เดิร์นท์ และ เทร คูล สามเกลอหัวขวดนี้ ทุกคนล้วนเป็นพวกอัธยาศัยดีต่อแฟนเพลง ไม่มีเหวี่ยง ไม่วีน ลงจากไฟลท์ปุ๊บ ไม่มีงอแง ตีมึน หรือทำตัวกร่างๆ สะบัดตูดขึ้นลิมูซีน พวกเขาให้เวลา…ยืนแจกลายเซ็นกับแฟนเพลงเดนตายที่มารออย่างเป็นกันเอง

ผมจำภาพหนึ่งได้ บิลลี่จอมกวน ยกมือบอกบอดี้การ์ดว่าไม่เป็นไรๆ “นี่คือแฟนเพลงพวกเรา” ทั้งสามไม่ได้เป็นเทพ ทั้งที่ห้วงเวลานั้นกรีนเดย์ดังคับโลกจากอัลบั้ม American Idiot (2004) ถึง 21st Century Breakdown (2010) ฟาดทั้งเงินทั้งกล่อง มีแกรมมี่ อวอร์ดส์มานอนกอดหลายตัว คืนที่เล่นคอนเสิร์ตในอิมแพ็ค อารีน่า ก็ใส่หมดแม็ก มีแฟนเพลงกลุ่มหนึ่งจำสังเกตได้ว่า กระทั่งเสื้อที่ใส่เล่น บิลลี่ยังให้ความสำคัญ เขาหยิบชุดคล้ายๆ กับเสื้อแขนยาว รด. ที่ติดอาร์มสัญลักษณ์ของโรงเรียนมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มาใส่ เขาพูดหลายครั้งว่า “พวกเราเคยมาเล่นที่นี่เมื่อ 14 ปีก่อน” (เมื่อ 30 มกราคม 1996 เอ็มบีเคฮอลล์)

กดปุ่ม FWD กลับมายุคปัจจุบัน ปรากฏการณ์กรีนเดย์ที่ลาสเวกัส ขึ้นหราในทุกหน้าจอที่เรามี ทั้งทีวี ทวิตภพ เฟซบุ๊ค ราวกับว่าอีเวนท์นี้เกิดขึ้นละแวกบ้านเรายังไงยังงั้น เหล่านี้เองทำให้ผมฉุกคิดถึงบทเพลง ‘American Idiot’ ของกรีนเดย์ เพลงนี้ยืนอยู่บนอุดมการณ์แบบพังค์ร็อคเต็มขั้น ทั้งท่วงทำนองของเสียงกีตาร์แผดๆ เบสหนักๆ กลองดุ และเนื้อเพลงที่เสียดสี คิดต่าง กล้าชน ตรงไปตรงมา เนื้อความเป็นที่จดจำและจิกกัดอเมริกาได้เลือดกระอักภายในเวลาแค่ 2 นาทีเศษ มากกว่านั้นภายใต้แนวคิดของอัลบั้มนี้ยังถูกนำไปตีความเป็นละครเวทีมิวสิคัล เปิดทำการแสดงที่ Berkeley Repertory Theatre แคลิฟอร์เนีย ในปี 2009 อีกด้วย