WRITING is a Lifelong Sentence เซ็กซ์ อารมณ์ขันและวรรณศิลป์ ?อีแร้ง? ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์

Home / men around / WRITING is a Lifelong Sentence เซ็กซ์ อารมณ์ขันและวรรณศิลป์ ?อีแร้ง? ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์

WRITING is a Lifelong Sentence เซ็กซ์ อารมณ์ขันและวรรณศิลป์ ?อีแร้ง? ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์ รูปที่ 1

ความสุขไม่ได้อยู่ที่ความสำเร็จ แต่มาจากกระบวนการแสวงหา ไม่ว่าจะพ่ายแพ้หรือชนะ ขอให้ทุ่มเทเพื่อสร้างงานเพื่อพิสูจน์ตัวเอง

นักเขียนฝีมือฉกาจ ที่ห้ำหั่นกับอารมณ์ผู้อ่านได้อย่างอยู่มือ ทั้งขำขัน ดุดัน อีโรติก สะกิดอารมณ์เซ็กซ์หรรษา จากอดีตสจ๊วร์ตหนุ่มหล่อที่ได้เห็นโลกใบใหญ่จนหนำใจ ก่อนจะคว้าปากกาขึ้นมาเพื่อยังชีพ ด้วยการสร้างรอยยิ้มให้กับผู้อ่าน ถ่ายทอดเรื่องราวจากความทรงจำมากมาย ในรูปแบบบทความและเรื่องสั้นระดับตำนาน

บินแหลก ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2526 และกลายเป็นปรากฏการณ์แห่งยุคสมัย ตลอด 30 ปีบนเส้นทางนักเขียน เขารุ่งโรจน์ถึงขนาดที่เคยออกหนังสือปีละ 12 เล่ม โรงพิมพ์ต้องนั่งเฝ้าต้นฉบับจากเขา จนมาถึงวันนี้ วันที่คนรุ่นหลังเริ่มหลงลืม งานเขียนของเขาไม่อยู่ในกระแสนิยมอีกแล้ว กว่าจะออกขายได้ปีละเล่ม ยังต้องปาดเหงื่อ เหนื่อยสายตัวแทบขาด

แต่ก็ไม่ทำให้เขาท้อถอย เขายังยืนหยัดในอาชีพ และถ่ายทอดหลากอารมณ์ทั้งสุข ทุกข์ ในชีวิตทุกวันนี้ออกมาให้อ่านด้วยวรรณศิลป์ที่แหลมคมขึ้นเรื่อยๆ

นี่คือ Icon of Style ที่ GM ภาคภูมิใจที่ได้มานั่งคุยกับเขา ‘อีแร้ง’ ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์

เรื่องเพศเป็นสิ่งสวยงาม

เรื่องเพศเป็นสิ่งสวยงาม อย่าไปปกปิด ถึงจะปิดให้มันเป็นเรื่องสกปรกยังไง คุณก็ต้องมีชีวิตคู่อยู่ดี จงทำให้มันเป็นเรื่องที่คุยกันได้ ช่วยเหลือกันได้ สามารถป้องกันได้ถูกต้อง และผู้หญิงผู้ชายมีความสุขร่วมกัน

อารมณ์ขัน

ผมมีเส้นแบ่งระหว่างงานเขียนที่ดีและความอนาจารไว้ในใจเสมอ ผมถือว่า ‘เซ็กซ์หรรษา’ อ่านแล้วยิ้มๆ เพลินๆ เป็นความรับผิดชอบที่ต้องมีต่อคนอ่าน ยิ่งรู้ว่ามีผู้หญิงอ่านเยอะ มีพ่อแม่เอางานของเราให้ลูกสาวอ่าน ยิ่งต้องรับผิดชอบมาก ผมใช้อารมณ์ขัน เพื่อจะได้ไม่ข้ามไปเป็นอนาจาร

ภาษาที่สาบสูญ

สิ่งที่น่าห่วงในงานเขียนปัจจุบันคือวรรณศิลป์กำลังสูญหาย ภาษาหายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เพราะคนไม่อ่าน คนไม่เขียน ทุกวันนี้เรารู้สึก แต่เราไม่มีคำบรรยายความรู้สึกนั้นอย่างมากพอ คงเพราะสังคมเรารีบร้อนเกินไป สิ่งที่น่ากลัวคือต่อไปเราจะเขียนอะไรที่ลึกซึ้ง นุ่มนวล บรรยายให้จับใจไม่ได้ เพราะมัวแต่ไปเขียนเรื่องฉาบฉวย เน้นแบบฟอร์ม เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงความละเอียดอ่อนในสังคมไปด้วย

คนรุ่นหลัง

วัตถุดิบดีๆ มีเยอะแยะ แต่ด้วยความรีบร้อน บีบให้คนรุ่นใหม่ขาดจินตนาการและฉาบฉวย ถ้าเป็นแบบนี้ไปสัก 10 ปี เราจะลงลึกไม่ได้แล้ว แม้จะอยากเขียนแค่ไหน แต่ถ้าไม่ได้ฝึกฝน ไม่ได้เก็บเกี่ยววัตถุดิบตั้งแต่วันนี้ การเขียนเหมือนการฝึกดาบ ต้องแหลมคม ต้องกล้าหาญ ไม่ตามกระแสเกินไปนัก

ความงาม

ความงาม ถ้าไม่มีใครเห็น ไม่มีใครชื่นชม มันก็วางอยู่เฉยๆ แบบนั้น หากเรารู้จักเข้าไปชื่นชมยินดี ความงามนั้นจะมีชีวิต ผมเชื่อว่าเรามีหน้าที่สร้างชีวิตให้กับความงาม เพื่อให้ความงามดำรงอยู่ต่อไปสู่คนรุ่นหลังได้ชื่นชม ความงามมีเอาไว้ส่งต่อ มันเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่

อย่าทำอย่างผม

ผมจะบอกน้องๆ เสมอ อย่าใช้ชีวิตแบบผม ไม่รู้จักเก็บออม มีล้านหมดล้าน กว่าจะรู้สึกตัวก็สายเสียแล้ว หากกลับไปแก้ไขได้ผมจะแก้เรื่องนี้ แต่สำหรับเรื่องนักเขียน ไม่ว่าจะลำบากยังไง ผมก็ไม่เกี่ยง เพราะได้เลือกทางนี้แล้ว สภาพตอนนี้ทำให้ผมต้องเขียนต่อไป มีเสียงตอบรับค่อนข้างดี เชื่อเถอะ หากมีสัญญาณว่าคนอ่านไม่เอางานผมแล้ว นั่นแหละคือเวลาที่ ‘อีแร้ง’ จะหยุด

สิ่งที่ผมเรียนรู้

จากวิชาชูใจ ที่ตีพิมพ์ในปีนี้ ผมเล่าถึงสิ่งที่เรียนรู้จากครูอาจารย์ รวมทั้งอาจารย์หม่อม (ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช) หนังสือเล่มต่อไปผมจะเขียนถึง ดร. ป๋วย อึ๊งภากรณ์ แม้จะมีใครมองว่าทั้ง 2 ท่านอยู่คนละฟากฝั่ง แต่มีสิ่งที่เหมือนกันนั่นคือท่านทำเพื่อส่วนรวมอย่างเต็มที่

ตอนนี้เกรงจะมีแต่คนเก่งที่เห็นแก่ตัว กลัวจะไม่เหลือแล้วคนที่รักประเทศชาติ รักส่วนรวม จะไม่เหลือแล้วคนที่กล้าหาญ ผมยังหวังว่าจะมีคนแบบ อาจารย์หม่อมบ้าง ดร. ป๋วยกลับชาติมาเกิดบ้าง ไม่เช่นนั้นประเทศเราจะสิ้นหวังนะ

ความด้อยพัฒนา

ประเทศเรายังด้อยพัฒนา ยังเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ของความด้อยพัฒนา เราไม่หาความจริง ยุคนี้คนชอบวิจารณ์ แต่ไม่ชอบหาความจริง เสพสื่อเพียงเพื่อแสดงออก

คุณค่าของชีวิต

คุณค่าของชีวิตอยู่ที่การทำงานและการต่อสู้ ความสุขไม่ได้อยู่ที่ความสำเร็จ แต่มาจากกระบวนการแสวงหา ไม่ว่าจะพ่ายแพ้หรือชนะ ขอให้ทุ่มเทเพื่อสร้างงานเพื่อพิสูจน์ตัวเอง นั่นคือความยิ่งใหญ่ อย่าไปติดกระแสที่ฉาบฉวย มันฉุดเราลงนรก จงเชื่อมั่นในสิ่งที่ทำ ผมขอให้น้องๆ รุ่นใหม่ที่เขียนงานด้วยภาษาที่สมบูรณ์ เป็นนายภาษา มีวรรณศิลป์ที่ชัดเจน และเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่าน หวังว่าจะได้เห็นในอนาคต