ธนกร จตุรวณิช สุภาพบุรุษวินมอเตอร์ไซค์

Home / In focus / ธนกร จตุรวณิช สุภาพบุรุษวินมอเตอร์ไซค์

ธนกร จตุรวณิช สุภาพบุรุษวินมอเตอร์ไซค์

สุภาพบุรุษวินมอเตอร์ไซค์

อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา เป็ยภาษิตโบราณที่สอนให้คนเก็บออมจากการทำงาน ไม่ว่างานนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม แน่นอนว่ายุคสมัยที่เปลี่ยนไป ค่านิยมทางสังคมก็สูงขึ้นตามไปด้วย ผู้ทีจบการศึกษาระดับปริญญาก็มุ่งที่จะหาการงานทีดีเพื่อสร้างอนาคตให้กับตัวเอง แต่ ธนกร จตุรวณิช ศิษย์อัสสัมชัญบางรัก ขณะนี้ศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง ถึงครอบครัวประกอบอาชีพค้าส่งขนมรายใหญ่ แต่เขาเลือกทำอาชีพขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เพียงเพราะเขาให้คุณค่าความเป็นคน จากสิ่งที่ทำมากกว่าสิ่งที่เป็น วันนี้ทาง Men.MThai เราอยากจะนำเสนอความคิดของผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ ธนกร จตุรวณิช สุภาพบุรุษวินมอเตอร์ไซค์ ที่ความคิดของเขาจะทำให้เราภูมิใจในอาชีพตัวเองมากขึ้น

02

เขาได้ให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับอาชีพในสังคมปัจจุบันว่า มันไม่เกี่ยวว่าจะทำอาชีพอะไร ทุกๆ คนมีศักดิ์ศรีทุกคน ไม่ว่าจะเป็น รปภ. หรือ คนเก็บขยะ ทุกคนมีคุณค่าความเป็นคนเท่ากัน และมันก็ไมเสียหาย ถ้าเราจะประกอบอาชีพอะไร ผมคิดว่าเราไม่ควรที่จะลืมกำพืดของตัวเราเอง เราเติบโตมาจากอาชีพนี้ตั้งแต่เด็ก มันสามารถเลี้ยงดูเราจนเติบโตมาถึงวันนี้ได้ มันก็ไม่เสียหายที่จะทำมัน ถ้าเกิดวันใดวันหนึ่ง ถ้าอาชีพนี้เราไม่สามารถทำต่อไปได้ เราก็อาจจะหาอาชีพที่จะทำต่อไป แต่ก็ไม่ควรที่จะลืมอาชีพที่เราเคยทำ เพราะว่ามันทำให้เราประสบความสำเร็จมาแล้ว ณ จุดหนึ่งนั่นเอง

01

อีกทั้งเขายังเผยถึงจุดเปลี่ยนของชีวิตให้ฟังว่ามีช่วงหนึ่ง พ่อของเขาเกิดต้องเข้าโรงพยาบาล แล้วต้องใช้เงินเป็นแสนๆ เขาเลยคิดว่าน่าจะทำงานหาเงินเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าเลยดีกว่า ที่จะมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้แล้วมาเครียด ซึ่งมันจะมีผลในระยะยาว เขาเลยตัดสินใจที่จะขับวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เพื่อสร้างอนาคต และดูแลในครอบครัว และนอกจากนั้น เขายังเป็นอาสาสมัครเคลื่อนที่เร็๋วช่วยเหลือผู้อื่นด้วย ซึ่งในช่วงพ่อของเขาต้องเข้าโรงพยาบาล เขาพยายามที่จะหารถเพื่อไปส่งพ่อ แต่ก็มีแต่ถูกปฏิเสธ จนถึงขั้นพ่อติดเชื้อในกระแสเลือด ต้องนอนโรงพยาบาล 2 วัน เลยทำให้เขารู้สึกว่า เมื่อเวลาที่เราเดือดร้อน แล้วไม่มีคนเข้าช่วยเหลือมันเป็นอย่างไร เลยเป็นความคิดที่ให้เขาช่วยเหลือคน เพราะเขามีความคิดที่ว่า ตัวเองมีกินมีใช้ แต่คนอื่นเดือดร้อน ทางที่ดีที่สุดคือเราต้องช่วยเหลือนั่นเอง