โอ้ละหนอชีวิต คนกรุงเทพฯ

Home / ข่าวสาร / โอ้ละหนอชีวิต คนกรุงเทพฯ

วันที่เขียนต้นฉบับ 8 กรกฎาคม เป็นวันแรกที่คนในกรุงเทพฯ เริ่มทำงานพร้อมกันอีกครั้ง หลังรัฐบาลใจดีหยุดยาวติดต่อกัน บางคนอาจได้หยุด 5 วัน บางคนอาจได้หยุด 4 วัน

คนกรุงเทพฯ…เริ่มเข้าสู่วังวนแห่งวิถีชีวิตปกติ คือรถติดกันแน่นทุกถนน ภาพเดิมๆ กลับมาสู่ความทรงจำอีกครั้ง

ได้เห็นการเอารัดเอาเปรียบของคนใช้รถใช้ถนน วันนี้วิถีชีวิตคนกรุงเทพฯ เปลี่ยนไป เห็นแก่ตัวมากขึ้น ฆ่ากันง่ายดายราวกับชีวิตไม่มีค่า ยิ่งนับวันคนยิ่งเห็นแก่ตัวภาพแท็กซี่ใช้ป้ายรถเมล์และริมถนนหน้าห้างสรรพสินค้า เป็นที่จอดรถรอรับผู้โดยสาร กำลังจะเป็นภาพชินตา รถเมล์อาจต้องจอดนอกป้ายโปรดให้อภัย เพราะแท็กซี่ต้องทำมาหากิน

ภาพคนขับรถ ที่อาจต้องขับปาดซ้ายแซงขวา ก็อาจเป็นภาพชินตาของคนกรุงเทพฯ อีกเหมือนกัน โปรดให้อภัย เพราะรถคันนั้น มีความจำเป็นเร่งด่วน อาจต้องรีบเข้าทำงาน อาจต้องรีบไปโรงพยาบาล หรืออาจต้องไปเจออุบัติเหตุ เพราะความมักง่ายของตัวเอง

ภาพรถเมล์ อาจจอดเลยป้าย เพราะดันทะลึ่งวิ่งเลนขวา โปรดให้อภัย เพราะจะรีบปาดหน้าคันหน้าเพื่อไปรับผู้โดยสาร ด้วยกระเป๋ากำลังหงุดหงิด ที่เห็นคันหน้าแย่งผู้โดยสารไปหมดแล้ว

และอย่าแปลกใจ ถ้าจะไม่มีใครนึกถึงเด็ก สตรี และคนชรา เพราะชีวิตของวันนี้ ตัวใครก็ตัวมัน ไม่มีหลักมั่นคงในชีวิต เผลอนิดเดียว อาจไม่ได้ตื่นตลอดชีวิต ถ้าเกิดลูกปืนวิ่งผิดทาง มาโดนเอาใครก็ได้ ถึงแก่ชีวิต

โปรดให้อภัย เพราะลูกปืน มันไม่รักดี ดันวิ่งผิดทาง

ด้วยประการฉะนี้ กรุงเทพฯวันนี้…จึงสู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี ไม่มีใครเอื้ออาทรใคร โดยเฉพาะยุคเศรษฐกิจเยี่ยงนี้ ยุบหนอพองหนอของเน่าเปื่อย กูแก่แล้วขอกูก่อน

เขียนคอลัมน์ฉบับนี้…ด้วยเพราะรถรากลับมาติดเป็นตังเมเหมือนเดิม เลยได้แต่ปลงอนิจจัง ไหนจะกลัวตกงาน ไหนจะกลัวติดหวัด

สุดท้าย กำลังมึนงง เพราะไม่รู้ว่าระหว่าง นายใหญ่กระทรวง กับ นายใหญ่หมอ ใครพูดผิดกันแน่ ที่บอกว่า…หวัด 2009 นั้น ไม่น่ากลัว ขนาดไม่น่ากลัว ตายไปแล้ว 11 คน สูงสุดในเอเชียแล้ว

สุดท้ายของสุดท้าย น่าอิจฉาคนตกงาน เพราะอาจปลอดภัยสุดๆ ที่ไม่ต้องไปทำงาน ไม่ต้องกลัวลูกปืน ไม่ต้องกลัวติดหวัด หมกอยู่แต่ในบ้าน

เสียนิดเดียว…ไม่ติดหวัด แต่ไม่มีจะกิน

โอ้ละหนอชีวิต… อภิสิทธิ์ ก็ช่วยไม่ได้